دلم باد کرده است.

ترکیدن!

بر نیمکت نشست. صدای آواز پرنده از بالای درخت به گوش می رسید. عقربه ی کوچک ساعتش 15 درجه چرخید. دختری آمد و کنارش نشست. «نمی خوام دیگه ببینمت. تو مریضی. یک دروغ گو! یک بازیگر ترسو. … فهمیدی؟» پسر، لب از لب بر نداشت. دختر ترش رو تر از قبل نگاهش می کرد. « می گم فهمیدی؟ تو همیشه حرف خودت رو زدی. من رو بازی دادی. همه چیز باید تموم بشه. همین الان.»

پسر دستش را در جیبش کرد. سمعک اش را در آورد و بر گوش راستش گذاشت. به چشمان متعجب دختر نگاه نکرد و گفت: «بعد از رخوتِ سکوت، شنیدن مزه میده! اما تو دیگه حرف نزن. تا امروز حتا نفهمیدی که نمی شنوم. بازی تموم شد.» از نمیکت برخاست. سرش را به سمت شاخه های درخت گرداند. به پرنده نگاهی انداخت و رفت.

شمعی به من داد، که  زنده باشد در خاطرم، دوست شمعی است که نورانی می کند، دم را.

گپی زدیم، دقیق شدیم و اندیشیدیم،

و خندیدیم به لحظه های پیشین و نیاندیشیدیم به ساعات پسین.

به ماه رسیده بودم، شاید!

فاصله اگر نبود.

سایه می اندازد

خیال تو!

این شب یلدا.

من، تورِ کهنه و  پاره پاره ی صیادِ پیرِ کشتی به گل نشسته ی جزیره.

رنگ عوض می کند

دریا!

جذر و مد حضور تو.

سرانگشت بافته:

گل بهیِ چرک، سبز کدر. طوسی و سفید.

موسیقی رنگ رنگِ حضور تو!

به پیـچِ نـونِ من که رسید،

تابِ  بلندی نداشت!

خنک خیالِ خال خالِ سفیـــدِ برف و بوران و بازیِ باد را

مـرُبــایم،

آفتاب.

بر چوبین لبه ی تخت،

خــار روییده است!

این شــوره زار!