اعتراف من داستان تفکر خود تولستوی است. برای من خواندن چنین کتابی که در واقع بررسی روند فکری تولستوی از زبان خودش است بسیار جذاب بود. او هم درگیری های فلسفی عمیقی در درون خودش داشت که در این کتاب به آنها می پردازد.
ترجمه ی همیشه خوب دکتر سعید فیروز آبادی، که من در کتاب های انتشارات جامی، که ناشر همین کتاب هم می باشد، خوانده ام، بر ارزش این کتاب نیز می افزاید.
در صفحه ی 118 این کتاب جمله ای هست که دوستش دارم. بدین شرح: «فرد هرگاه به کنه امری پی نبرد، فرض می کند آن امر پوچ و بیهوده است.»
این کتاب شامل یادداشت های ماکسیم گورکی در باره ی تولستوی نیز می باشد.
شخصاً این کتاب را بسیار می پسندم.
